Streken alom

Gepost door Tamara

Ace is een schat van een beest, en ondanks dat iedereen dat natuurlijk van zijn eigen hond zegt is hij ook echt de allerleukste die er bestaat. Alles aan hem is schattig, zacht, lief of grappig. Of alles tegelijk. Maar bij al die leuke eigenschappen krijg je gratis en voor niets de ondeugden. De top 3 uit zijn truckendoos:

Met stip op 1: Meneer loopt richting de grote plant die we in de woonkamer hebben staan, met een schuin oog in de gaten houdend of ik al opgestaan ben om hem op zijn donder te geven pakt hij een volle hap met potgrond uit de pot en kijkt me strak aan tot ik er ben. Dit gebeurt in luttele seconden maar hij timed het perfect. Op het moment dat ik nog 1 stap van hem verwijderd ben zwiept hij met zijn bek de volle hap met potgrond door de kamer en duikt kwispelend onder de eettafel waar ik hem niet kan pakken.

Op 2: Nadat ik hem al ontelbare keren heb gemaand mijn schoenen los te laten en een eigen speeltje te pakken loopt hij met een flostouw in zijn bek richting mijn pumps. Hij gaat zo dichtbij mijn schoenen op zijn speeltje liggen kauwen dat ik eigenlijk niet precies kan zien wat hij aan het doen is maar het lijkt erop dat hij zich gedraagt. Tot het zekere moment waarop hij in sneltreinvaart opstaat, met mijn pump in zijn bek, en alsof hij bezeten is als een idioot door de kamer gaat rennen. Werkelijk alles aan zijn houding, gedrag en signalen straalt onuitputtelijke ondeugd en enthousiasme uit. Alle hoeken van de kamer pakt hij mee en hij weet van gekkigheid niet meer waar hij het zoeken moet.

Op 3: De tuin is een waar paradijs voor onze Ace. Zand, op- en afstapjes, laaghangende planten, in de wind dansende bloemetjes en een vijver. Ik weet zeker dat Oud Duitse Herders afstammen van de zeehonden, dat moet nog ergens in zijn genen zitten. Iedere plas die we tegenkomen moet hij minstens 3x doorheen voor hij mee verder loopt. De vijver is dus een waar feest. Hij mag eruit drinken maar hij mag er niet in. Hij gaat met zijn poten op de verhoogde rand staan, drinkt water en laat dan uitermate langzaam (en zeer gecontroleerd!) zijn voorpoten in de vijver zakken. Alsof er niets aan de hand is drinkt hij rustig door tot ik hem in de gaten heb en onder een luidkeelse “nee” uit de vijver haal. Afgelopen week was hij in een gore sloot gesprongen en stonk hij zo erg dat ik hem in de tuin onder de sproeier heb gezet om weer een beetje schoon te worden. Toen ik het welletjes vond liet ik hem los waarna meneer in een streep naar de vijver rende en erin sprong.

Alle eerste keren dat hij dit deed waren hilarisch en kwam ik niet meer bij van het lachen. Ja ik weet het, niet goed, maar die echt diepe van ver komende slappe lach kun je nu eenmaal niet op commando stoppen.. Maar na 3x is de lol er wel af als je weer de stofzuiger moet pakken, weer tandafdrukken in je favoriete pump hebt of weer je hond moet afdrogen voor hij naar binnen kan zonder op het laminaat uit te glijden en pontificaal op zijn gezicht te gaan. Intussen is het dus niet meer grappig en krijgt hij gewoon overtuigend op zijn donder als hij dit soort streken uithaalt.


Vorig blogbericht: 12 weken-enting

Volgend blogbericht: Buurtgenoten en fietsers