Nog 0 nachtjes slapen!

Gepost door Tamara

Ein-de-lijk! Vriendlief en ik hebben na lang wikken en wegen, en nog eens wikken en wegen, zo zit ik nu eenmaal in elkaar, besloten dat we een hond gaan nemen. Een wens die we beide eigenlijk van jongs af aan al hebben maar nooit konden realiseren door allerlei onoverkomelijke struikelblokken zoals beide een drukke baan, een appartement op de derde verdieping, geen tuin, te weinig tijd en ga zo nog maar even door. Na het veranderen van nogal wat omstandigheden bleek het ineens toch wel te kunnen!

Vriendlief had het liefst een knuffelbaar miniras dat op schoot past, ik had hele andere plannen. En onder het mom van het niet echt goed onderbouwde argument “ik wil een Oud Duitse Herder en anders wil ik niks” kreeg ik mijn zin. We hebben ontelbare websites afgestruind op zoek naar de fokker die de, in mijn ogen, perfecte match tussen reu en teef in zijn nestplanning had staan. Ik wilde een grote, donkere, lieve, stoere, vriendelijke, fors gebouwde, knuffelbare, waakse herder die mijn grootste vriend zou worden. Niet veeleisend toch? Gelukkig beschikt de gemiddelde Oud Duitse Herder over een groot deel van die eigenschappen.

We hebben het uitvoerige kruisverhoor van de fokker in kwestie zenuwachtig maar glansrijk doorstaan en zijn op de reserveringslijst geplaatst. De teef was op het moment van reserveren al loops dus de dekking bleef niet lang uit. Maar poeh, wat duurden die 8 weken dracht ongelooflijk lang. Gelukkig verschenen er regelmatig updates op Facebook en website. Op dag 60 werd het echt spannend. Ontelbare keren heb ik op de website op ‘vernieuwen’ geklikt om te zien of er al vorderingen waren. Alsof ik de bevalling daarmee wat kon versnellen..

Uiteindelijk zijn er 5 schattige pups geboren, 3 teefjes en 2 reutjes. Het liefst zou je die direct ophalen, in je handtas stoppen en voor altijd bij je dragen. Maar, het is belangrijk voor de ontwikkeling van de pups dat ze 8 weken bij de moeder blijven voor ze naar hun nieuwe paleisje gaan. De kijkdagen, facebook-posts, mailtjes en nieuwsupdates op de site maakten het wachten wat draaglijker. En je kunt je tot het zover is heerlijk te buiten gaan aan het aanschaffen van allerlei dingen die je absoluut (en in mijn geval ook minder absoluut) nodig hebt voor als hij straks in huis is.

En dan ineens, alsof die maanden dat je uiteindelijk uitgekeken hebt naar HET moment niets voorstelden, is het zover: nog 0 nachtjes slapen. De bench, dekens, speeltjes, voerbak, drinkbakken, wormmiddelen, vlooienmiddelen en eten staan klaar en ik ga op weg naar de fokker. Ik neem het fantastisch leuke reutje genaamd Ace mee naar huis en mijn moederinstinct barst los, poeh wat ben ik nu al gek op dat beestje.


Volgend blogbericht: Slapeloze nachten