Hoera Ace 1 jaar!

Gepost door Tamara

Hoera, Ace is 1 jaar! Wat was het een bewogen jaar. Hoge pieken en diepe dalen en flinke ups en ook veel downs. Bloed (scherpe puppytandjes in mijn vingers), zweet (als ik weer eens achter hem aan moest als hij ervandoor ging) en tranen (als ik echt even niet meer wist wat ik met mijn puber aan moest) heeft het me gekost om er een opgevoede hond van te maken. En we zijn er nog lang niet. Nog dagelijks weigert hij minstens 1x een commando uit te voeren, gaat hij ervandoor als hij een andere hond ziet, komt hij niet als ik hem roep of pakt hij iets wat hij niet mag hebben. Ze zeggen dat die pubertijd in uitzonderlijke gevallen nog tot het 4e(!) jaar kan aanhouden. Ik hoop dat we dit niet hoeven meemaken. Los van zijn gedrag heb ik me best verkeken op het verantwoordelijkheidsgevoel dat erbij komt kijken, het vele poetsen in huis, het altijd rekening moeten houden met hem als je ergens naartoe wil en de tijd die er gaat zitten in werken met hem.  Een herder is een pittige hond en dat was mijn eigen keuze, gelukkig is het me alvast wel gelukt er een hele sociale hond van te maken, hij kan met iedereen samen, al blijft hij wel een beetje lomp bij kleine of onderdanige hondjes. 

Van de andere kant krijg je er, hoe cliché, zóveel voor terug. En ook van zijn streken kan ik soms echt genieten. Altijd iemand die blij is als je thuis komt, ontzettend veel gezelligheid, tranen van het lachen, knuffelen tot we erbij neervallen, een glimlach om de kleine dingen, spelen tot hij moe is, nooit meer een leeg huis,  trainen tot hij de commando’s begrijpt, heel erg veel (groeps)wandelingen, lekker buiten zijn, genieten van naar hem kijken, borstelbeurten, zwemmen in de zee, meren en sloten, plensen in plassen en  rollen in de modder. Die dingen wegen wat mij betreft allemaal zoveel zwaarder dan de mindere punten. En ik moet dan ook nog eerlijk bekennen dat ik die ‘mindere punten’ 9 van de 10 keer niet eens echt vervelend vind.

Ik zou willen zeggen dat ik geen seconde spijt heb gehad van het nemen van een hond maar dan zou ik liegen. Ik heb echt wel zo mijn momenten gehad dat hij me zo tot waanzin had gedreven dat ik tranen met tuiten stond te janken, gelukkig duurden deze nooit lang. Daarnaast hoor ik van bijna alle hondeneigenaren dat het erbij hoort. Het is niet altijd rozengeur en manenschijn, maar gelukkig meestal wel.

De trainingen worden doorgezet, de consequente opvoeding blijft belangrijk, puberen wordt steeds minder (dat hoop ik althans) en voor zover hij dat nog niet was: een maat voor het leven. Het is al een fantastische hond, dat kan alleen nog maar beter worden. Ik zou hem voor geen tien miljoen meer willen missen.


Vorig blogbericht: Varen