Paniek!

Gepost door Tamara

Buuf zou Ace uitlaten tussen de middag. Vriendlief en ik moesten allebei werken en bij mijn ouders kon hij niet terecht. Buuf heeft een flatcoated retriever en die twee zijn al vanaf dat Ace 8 weken oud was beste maatjes. Ace kent buuf goed en buuf kent Ace goed dus dat ging helemaal lukken. De huissleutel hadden ze al, riem lag klaar, nog even een smsje voor de zekerheid (controlfreak? Ik?) en vol vertrouwen dat het goed zou komen stapte ik die ochtend in de auto.

12.09u, een appje van buuf: “Ace zag mij komen door de poort en was zo enthousiast aan het springen dat hij per ongeluk de knip op de achterdeur heeft gedaan. De zijdeur en de voordeur zitten ook op de knip. Ideeën?” Mijn hartslag direct over de 150 slagen per minuut, adrenaline in delen van mijn lichaam waar ik niet wist dat het kon, ademhalingsfrequentie x2, mijn hond had zichzelf ingesloten! Buuf er niet in en Ace er niet uit. Ik honderden kilometers van huis en dus niet in de gelegenheid er snel te zijn. Scenario’s van ruiten inslaan, overal glas, Ace in dat glas, brandweer erbij en dierenartsbezoekjes schoten direct door mijn gedachten. Na van de eerste schrik bekomen te zijn nam mijn verstand het over. Ik heb buuf gebeld, die dat zelf niet durfde voor het geval ik zou flippen als ik een gemiste oproep van haar zou hebben (zo erg is het nou gelukkig ook weer niet maar laten we het erop houden dat ze me intussen vrij goed kent).

Laat het nu zo zijn dat het huis van de buren aan mijn huis vast zit en dat wij beide beschikken over een dakterras. De huizen zijn zo gebouwd dat je vanaf het dakterras gemakkelijk op het schuine dak kan klimmen en naar het dakterras van de buren kunt lopen. Nu is het tevens zo dat wij overal dezelfde cilinders hebben en je dus iedere deur van ons huis met dezelfde sleutel kunt openen. En laat het nu (godzijdank!) ook zo zijn dat de knip niet op de deur van het dakterras zat. Waardoor buuf vanaf onze zolder naar beneden kon gaan om Ace als nog te bevrijden en met hem en zijn maat een welverdiende extra grote ronde te lopen. Pfff, dat is goed afgelopen. Mijn tweede telefoontje die dag was naar mijn vader, of we per direct iets aan die knippen beneden kunnen doen.


Vorig blogbericht: Zwembad in de tuin

Volgend blogbericht: Nieuwe jas