Puberperikelen

Gepost door Tamara

Ace pubert al een tijdje, dacht ik, deze week ben ik erachter gekomen wat puberen echt inhoudt. Ace is nu zeg maar de puber onder de pubers. Een uberpuber zoals vriendlief dan lachend zegt. Hij lacht tenminste nog.. Ik loop met een wanhopig chagrijnige smoel op onze hond te vloeken en te tieren omdat hij compleet vergeten schijnt te zijn wat wij de afgelopen maanden allemaal geleerd hebben.

Aandacht? Luisteren? Komen als ik roep? Niets van dat alles. Meneer doet precies waar hij zelf zin in heeft en loopt in plaats van achter zijn baasjes alleen maar achter zijn hormonen aan.

Als hij een grassprietje ziet bewegen, als hij een andere hond ziet of als hij iets ziet wat ik niet eens zie is meneer vertrokken. Zijn oren zitten er nog wel maar lijken vol met watten te zitten en als hij het zou kunnen zou hij 4 middelvingers tegelijk naar me opsteken. Aan de blik in zijn ogen zie ik op zo’n moment al dat ik compleet verloren ben, ik had er net zo goed niet kunnen zijn. Ik kan op die momenten helemaal naar huis lopen en de poort achter me dicht doen en nóg vindt hij andere dingen interessanter. Voorheen hoefde ik maar 30 meter weg te lopen en hij wist niet hoe gauw hij achter me aan moest komen. Woest wordt ik van dat soort dingen, behalve dat ik vind dat hij gewoon naar me moet luisteren steekt hij gerust zomaar een straat over of gaat hij voor de lol achter een bang kind aan dat voor hem wegrent. En hoe woester ik wordt hoe minder hij gaat luisteren. En diep in mijn hart weet ik ook dat dit niet raar is. Waarom zou je teruggaan naar iemand die boos op je is terwijl je het veel leuker kunt hebben met andere dingen?

Als er niks leuks is om naartoe te rennen loopt hij met zijn neus in het gras. Wat hij daar allemaal voor lekkers ruikt is me een raadsel maar ik heb zo’n vermoeden dat hij intussen begrijpt hoe een loopse teef ruikt. Hij loopt al klappertandend en kwijlend zijn rondje met een glazige blik in zijn ogen die mij doet vermoeden dat hij met zijn gedachten heel ergens anders is. Mijn Hitsige Herder gedraagt zich om je kapot voor te schamen. Rijden op andere honden, of überhaupt ergens op, doet hij gelukkig weer niet. 

Ik weet dat het erbij hoort, ik weet dat we er doorheen moeten, ik weet dat ik hem beter weer aan de lange lijn kan doen, ik weet ook dat het vanzelf weer over gaat. Maar ondanks dat: de afgelopen week had ik toch echt bijna spijt dat ik aan een hond ben begonnen.


Vorig blogbericht: Examen detectiewerk

Volgend blogbericht: Zwembad in de tuin