Overspronggedrag

Gepost door Tamara

Zoals intussen gebruikelijk gaan we met ups en downs. Waar Ace vorige week de sterren van de hemel speelde voor wat betreft luisteren zijn er deze week geen sterren te vinden. Natuurlijk is het ergens wel logisch, vorige week een hele leuke week gehad waarin we veel samen ondernomen hebben en nu ben ik ineens weer hele dagen weg en drukdrukdruk. Ace moet zich daar natuurlijk ook weer aan aanpassen en heeft daar wat moeite mee. Ik kan daar uiteraard begrip voor opbrengen, ik moet er zelf ook altijd weer even inkomen na een vakantie, maar als meneer echt grenzen overschrijdt is het genoeg geweest.

Met ieder commando dat ik hem geef moet hij, voor hij het uitvoert, eerst nog even krabben, even geeuwen, even uitschudden en/of even aan een grassprietje ruiken. Als ik roep “hier” kijkt hij eerst om zich heen om uit te vinden waarom hij dan moet komen om vervolgens stapje voor stapje in slow motion mijn kant op te sjokken. Erg frustrerend. Volgens de boeken heet dit overspronggedrag. Een gedraging die vertoont wordt als een hond in conflict is met zichzelf. In Ace zijn geval: ga ik luisteren of ga ik niet luisteren? Omdat ze het even niet meer weten voeren ze een compleet andere handeling uit dan er van ze gevraagd wordt.

Intussen zijn we, ondanks dat natuurlijk iedere hond zijn streken heeft, tot de conclusie gekomen dat Ace een stuk pittiger is dan we gehoopt hadden. We hebben bewust ouders uitgezocht die rustig, onderdanig en sociaal zijn maar ik denk dat meneer vooral genen van zijn (over)grootouders heeft. Natuurlijk gaat iedere jonge hond testen hoever hij kan gaan en moeten ze allemaal door hun puberfase heen, dat is ook helemaal niet erg, soms moet je er ook de lol van in kunnen zien. Toch maken kleine signalen duidelijk dat de rangorde in onze roedel nog lang niet bepaald is en dat hij het zeker niet eens is met een plek onderaan. En regelmatig vind ik dat hij behoorlijk ver gaat in het duidelijk maken daarvan.

Het draait allemaal om leiderschap, consequent zijn, veiligheid bieden en geduldig zijn (die laatste heb ik zelf ver- zonnen, mijn geduld wordt vaak behoorlijk op de proef gesteld). We doen heel hard ons best maar het is onze eerste hond. We zijn er niet blind ingegaan maar maken ongetwijfeld fouten. Ik denk dat we goede leiders zijn en Ace echt veiligheid bieden. Ik ben ongelooflijk consequent, althans dat denk ik, vriendlief een stukje minder dan ik maar wel veel meer dan ik had durven hopen. Laten we hopen dat volhouden uiteindelijk zijn vruchten gaat afwerpen en we de lieve, stabiele, sociale hond krijgen die we zo graag wilden.  


Vorig blogbericht: Vakantie!

Volgend blogbericht: Het grote-hondenkussen