De kilo's vliegen eraan

Gepost door Tamara

Ik had van een kennis de tip gekregen iedere week een foto van Ace te maken, steeds op dezelfde plek en in dezelfde houding. Een ontzettend leuk idee omdat je zo heel goed kunt zien hoe een pup zich ontwikkeld. Ik verbaas me er echt over hoe snel het gaat. Naast de foto’s meet ik iedere week hoeveel cm hoog hij is en zet ik hem op de weegschaal. Toen ik hem ophaalde woog hij exact 9,2 kilogram en was hij 31 centimeter hoog. Aangezien wij een weegschaal hebben die pas vanaf 15 kilogram accuraat kan wegen tilde ik hem dan op en haalde daar mijn eigen gewicht vanaf. Intussen zijn we 8 weken verder en weegt mijn bink 20 kilo en is hij 51 cm hoog. Dat tillen lukt niet meer, althans, niet als hij het als een speelmomentje beschouwt en al spartelend probeert te ontkomen. Intussen gaan we daarom naar de dichtstbijzijnde winkel waar een echte hondenweegschaal staat. Los van het feit dat ik dat handig vind, vindt hij het ook want hij wordt daar wekelijks met veel knuffels en oehhs en ahhss onthaald.

We zijn van 4x per dag voeren overgegaan naar 3x per dag. Zijn darmen zijn nu ontwikkeld genoeg om grotere hoeveelheden in een keer te kunnen verwerken. Hij krijgt dus nog dezelfde dagportie maar over minder keren verdeeld. Ik verwachtte een pup die na zijn middagwandeling piepend, jankend en door het dolle heen voor zijn voerbak zou staan te springen maar het bleef verassend stil. Blijkbaar was meneer nog verzadigd van zijn portie van de ochtend. Intussen is een middagdutje na de wandeling zijn vaste routine geworden en is hij dat eten al lang vergeten.

Kauwstaven, botten en andere snacks liggen in onze trapkast en dat weet hij intussen dondersgoed. Zodra de deur open gaat, al is het maar om een pleister te pakken, zit meneer in de kast met een verwachtingsvolle, bijna smekende blik in zijn ogen. Of hij ALS-JE-BLIEFT iets lekkers mag. 9 van de 10 keer heeft hij pech maar soms kan hij zijn geluk niet op. Trots als een pauw loopt hij dan met kauwstaaf annex bot door de kamer te pronken tot hij een rustig plekje heeft gevonden om de snack op te peuzelen. Liefst zo ver mogelijk bij ons vandaan want stel je eens voor dat we het komen afpakken..


Vorig blogbericht: Tandjes wisselen

Volgend blogbericht: Nest reünie