12 weken-enting

Gepost door Tamara

Tijd voor de 12-weken enting. Naar de dierenarts gaan vind Ace een feest want zo’n bezoek betekend koekjes! Heel veel koekjes. En voor koekjes zou hij nog op zijn kop gaan staan als hij het zou kunnen. Het feest begint al bij de balie waar meneer onder luidkeelse oehs en ahhs ontvangen wordt door de assistenten. De eerste koekjes zijn binnen. In de wachtkamer wordt dit met een beetje geluk voortgezet door andere wachtenden, al dan niet met bibberende honden die zo ver mogelijk onder de bank gekropen zijn omdat zij intussen weten dat het niet altijd feest is. Zijn knuffelgehalte is uitermate hoog met zijn wollige vachtje en puppy-look dus aan aandacht absoluut geen gebrek.

Als we dan aan de beurt zijn begint het onderzoek met jawel, een koekje. Verder is alles in de spreekkamer interessant, van pluisjes op de grond tot de beweegbare onderzoekstafel. Ace wordt volledig nagekeken. Zijn ogen, oren, neus, geslachtsorganen, vacht, hart, ademhaling enzovoorts. We krijgen wat tips en tricks en ondanks dat ze weten dat ik voor Bayer werk en alle ins en outs van parasietenbestrijding wel ken laten ze me door middel van een goede en duidelijke uitleg over bescherming tegen parasieten, merken dat ze goed geluisterd hebben naar mijn teamtrainingen.

Ik ga naar huis met een Drontal-tabletje tegen de wormen en een doosje Advantage om Ace tegen vlooien te beschermen. Ik moet een paar dagen wachten tot ik deze middelen aan hem mag geven, in-enten en parasietenbestrijding tegelijk is een beetje teveel van het goede voor de kleine pup.

De volgende dag is Ace zichtbaar beroerd van zijn inenting. Hier was ik voor gewaarschuwd maar het is toch sneu. Met zo’n inenting wordt het afweersysteem geactiveerd en dat is nu volle bak in gang om de indringers (de enting) te verslaan. De groene klodders snot vliegen door de kamer als hij niest (en dat doet hij vaak!) en hij heeft weinig motivatie om actief aan onze dagelijkse speelsessies deel te nemen. Slapen is echt even zijn favoriete bezigheid.

Gelukkig is hij na 3 dagen weer helemaal de oude en verlang ik soms, heeeeel soms, even terug naar die zieke momenten dat hij heerlijk rustig met zijn kop op mijn schoot lag te slapen. Want het groene snot is van de meubels gepoetst maar intussen vervangen door papiersnippers. Want zeg nou zelf, het verscheuren van tijdschriften is toch veel leuker dan spelen met een flostouw of een balletje?


Vorig blogbericht: Scherpe tandjes en flaporen

Volgend blogbericht: Streken alom