Alleen zijn

Gepost door Tamara

Alleen zijn is iets wat je een pup moet leren. Ook Ace zal er af en toe aan moeten geloven dat hij wat uurtjes alleen doorbrengt. We zijn begonnen met 10 minuutjes alleen, steeds verder opbouwend naar intussen 3 uur alleen. We willen het nog opbouwen naar 4 uur maar dit komt zo zelden voor dat we er eigenlijk niet aan toekomen dit te oefenen. Meestal gaat hij gewoon liggen slapen als we vertrekken, om weer wakker te worden als hij het slot van de poort hoort. Ik zorg wel altijd dat hij iets te spelen heeft voor het geval hij geen zin heeft om te pitten. Kauwbotten durf ik hem niet te geven in onze afwezigheid, de ervaring leert dat hij deze graag heel inslikt als ik er niet op tijd bij ben.

Ik heb, geloof het of niet, een camera naast de bench staan waarmee ik hem overal vandaan via een app op mijn telefoon in de gaten kan houden. De eerste nachten diende dit vooral om te checken of hij oké was, of hij sliep, of hij niet met zijn pootjes klem zat tussen de spijlen van zijn bench etc. Dit alles resulteerde toen in het niet onverwachte chronische tekort aan slaap. Intussen gebruik ik de camera eigenlijk alleen nog maar om te checken of hij rustig is als hij alleen is. Wat soms wel eens resulteert in opmerkingen van andere verjaardagsvisite “je lijkt mijn dochter wel, die kan ook nooit een avond zonder telefoon”. Waarna ze, als ik ze uitleg wat ik doe, wel allemaal even willen gluren natuurlijk.

Hoewel hij alleen zijn niet heel erg lijkt te vinden, is hij natuurlijk het liefst onder de mensen, en dan het allerliefst zo dichtbij mogelijk. Dus niet naast je maar óp je voeten liggen, niet in een hoekje van de keuken als je kookt maar altijd in de weg, onderaan de trap liggen wachten als ik naar boven ga enzovoorts. Waar ik ook ga, altijd loopt hij achter me aan. Heel schattig natuurlijk en hij is echt mijn maatje, maar als ik heel eerlijk ben, heeft vriendlief het soms wel makkelijk hoor, niet de hele tijd hoeven opletten of je niet per ongeluk op een hondenteentje gaat staan.

Als vriendlief en ik samen thuis zijn ’s avonds, en dat gebeurt ongeveer 2 avonden per week, mag meneer op de bank. Op zíjn deken en tussen ons in. Hij kan nog niet zelf op de bank springen, we moeten hem echt nog optillen, maar als hij er eenmaal op zit voelt hij zich helemaal het mannetje. Dan zie je hem gewoon kijken “kijk mij hier eens zitten”. Waarna hij overal aan gaat zitten bijten, krabben en klieren tot we het zo beu zijn dat hij weer op de grond beland. Zijn plezier lijkt steeds maar van korte duur en stiekem denk ik dat hij liever op de koele vloer ligt dan bij ons op schoot. Al zou ik het toch wel heerlijk vinden als hij later rustig bij me komt liggen slapen. Voorlopig is dat nog een illusie..


Vorig blogbericht: Nest reünie

Volgend blogbericht: Springen en klimmen