Tandjes wisselen

Gepost door Tamara

Iedere pup gaat zo rond de 4 maanden leeftijd beginnen met het wisselen van de tanden. Ace is er vroeg bij en als ik op een zeker moment de oefening “tandjes kijken” inzet zie ik dat er wat snijtanden schever staan dan eerst. En als ik heel goed kijk zie ik al wat “volwassen tanden” verschijnen. Ik moet me inhouden niet te ‘voelen’ hoe los zijn tanden zitten, iets wat ik in mijn jeugd onophoudelijk deed als ik zelf een losse tand had. Ace is veranderd in een ware kauwmachine en pakt wat hij pakken kan. Hij heeft er alles voor over de losse tanden zo snel mogelijk te elimineren en is veel meer dan eerst een groot fan van leren schoenen, plinten, stoelpoten, de knip op de buitendeur en verwarmingsbuizen. Hij heeft meer dan genoeg speelgoed maar blijkbaar niet naar zijn zin voor wat betreft het eruit werken van melktanden.

Bij herders gaan vaak de oren hangen als ze niet lekker in hun vel zitten, zo ook als ze aan het wisselen zijn. Ace zijn oren staan nog fier rechtop maar dit wil helaas niet zeggen dat ze ook werken. Tijdens het uitlaten loopt hij op rustige stukken los en gaat hij nooit ver bij me vandaan. Tot hij dus weer die kikkers, slakken, koeienpoep of water tegen komt. Staande oren of niet, die schakelen zichzelf op zo’n moment direct uit. Eerder kwam hij braaf achter me aan als ik wegliep, dat werkt steeds minder goed. Ik vind de afstand tussen mij en Ace eerder te groot worden dan dat Ace dat vindt. Wat dus resulteert in het feit dat ik zenuwachtig om me heen sta te kijken of er niet iets gevaarlijks of een andere hond aan komt waarna Ace onverstoord door gaat met waar hij mee bezig was. Grrrr. Soms komt hij uiteindelijk wel, soms moet ik hem toch echt gaan halen. Maar waar ik hem voorheen makkelijk bijhield als hij er weer eens vandoor ging met een steen of ander ongewenst voorwerp in zijn bek, loopt hij me er nu uit alsof hij een eerste klas marathonloper is, hij wordt met de dag sneller en behendiger.

Erachteraan lopen heeft dus geen zin meer. Op zo’n moment is hij ook niet te paaien met koekjes en is het dus wachten op goed geluk of het moment dat zijn oren weer in werking treden. Gelukkig herinnert hij zich uiteindelijk meestal dat wanneer ik “hier” roep en hij direct komt er een heerlijk snoepje uit mijn jaszak wordt getoverd. Stt niet tegen de wij-trainen-zonder- snoepjes-puppylesleraar zeggen. Voorlopig is het bij Ace (en bij mij) nog niet doorgedrongen dat het voor de hond leuker is een aai over zijn bol te krijgen dan om achter een eend aan te rennen tot die wegvliegt, dat leren we pas in de befaamde basiscursus. En tot die tijd gaat Ace bij ‘nieuwe en interessante dingen’ zoals bijvoorbeeld zijn eerste bezoek aan het strand, gewoon aan de lange lijn.


Vorig blogbericht: Buurtgenoten en fietsers

Volgend blogbericht: De kilo's vliegen eraan