Wel of niet luisteren?

Gepost door Tamara

Ace zijn wil om te luisteren verschilt nog steeds van week tot week. De ene keer doet hij alles perfect en de andere keer valt er geen land met hem te bezeilen. Nu luistert hij naar mij gelukkig altijd beter dan naar vriendlief. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat ik degene ben die cursus doet, hem het vaakst uitlaat, hem eten geef, bepaal wanneer hij een bot krijgt, thuis veel oefent en hem altijd overal mee naartoe sleept als het kan. Toch heeft het ook veel te maken met consequent zijn. Vriendlief is dat net wat minder dan ik en denkt al snel dat het wel goed is. En honden pikken natuurlijk de meest minuscule signalen op die erop kunnen wijzen dat de kans om hoger in de rangorde te komen aanwezig is. Ik ben zeer zeker niet perfect, maak ook fouten maar ben daarin wel een heel stuk consequenter.

Deze week had ik een opzienbarend goede week, Ace luisterde heel netjes en deed ook heel hard zijn best de oefeningen die we geleerd hebben perfect uit te voeren. Ik zag echt een duidelijke werkdrift en we hadden er samen echt plezier in. Op zo’n momenten weet je waar je het voor doet, ondanks dat het volgende week weer compleet anders kan zijn. Vergelijk het met kinderen die puberen, ze testen hoe ver ze kunnen gaan en liggen zo met hun hormonen overhoop dat ze zichzelf niet zijn. Ze stormen vaak woest om niks de trap op om een uur later volkomen tevreden weer naar beneden te komen. Daar heeft Ace ook af en toe last van.

Hoe goed hij het bij mij ook deed, luisteren naar vriendlief was een ander verhaal. Ieder commando dat hij Ace geeft eindigt in strijd. Ace luistert niet, gaat blaffen en uitdagen, waarna hij op zijn donder krijgt maar dit niet accepteert. De strijd wordt dan nog heviger waarna ze beide zo opgefokt zijn dat ze het niet meer kunnen loslaten.

Momenteel komt het erop neer dat als vriendlief Ace een commando geeft dat Ace eerst naar mij kijkt of hij het zal uitvoeren of niet. Ik probeer hem dan compleet te negeren maar soms kijk ik hem toevallig al aan op het moment dat hij kijkt en dan kan ik niet meer doen alsof ik hem niet gezien heb. Stiekem moet ik er heel hard om lachen, maar als ik dat doe houdt hij natuurlijk nooit meer op met dit soort streken..


Vorig blogbericht: Het grote-hondenkussen

Volgend blogbericht: Knuffelhond