Buurtgenoten en fietsers

Gepost door Tamara

De opvoeding voor wat betreft commando’s loopt tot zover op rolletjes. De commando’s die hij kent voert hij, als hij zin heeft, zonder tegenstribbelen uit. Hij kan intussen zitten, liggen, rechterpoot geven, linkerpoot geven, high five geven en blijven. Vooral als daar een beloning in de vorm van een snoepje, een wandeling of een speeltje bij komt kijken. Komen bij het commando “hier” lukt als er geen andere prikkels in de omgeving zijn. Wanneer er een andere hond aan komt, er een persoon op de stoep staat, een vogel voorbij vliegt, er water in de buurt is, een kikker of een slak te zien is en eigenlijk ook wanneer er een grassprietje beweegt haakt meneer af en vindt hij mij al lang niet interessant meer. Vooral heel gênant als ik onder het toeziend oog van buurtbewoners, al dan niet met hond, al 6x ‘hier’ heb geroepen en meneer zijn oren nog niet draait en zelfs niet uit zijn ooghoeken naar me kijkt. Gelukkig gaat hij nooit ver bij me uit de buurt, als ik wegloop zal hij me dan ook altijd achterna komen, uiteindelijk dan…

Naar andere honden en mensen is hij altijd even enthousiast, iedereen wordt keer op keer vriendelijk en uitgebreid begroet, ook als dat betekend dat het de 6e keer is die dag. Wanneer ik een keer vind dat hij gewoon netjes moet doorlopen in plaats van een uitgebreid begroetingsproces te starten bij iedere tegenligger hangt hij luid protesterend aan de lijn, iets waar we nog aan moeten werken. Datzelfde geldt voor passerende fietsers, die vindt hij reuze interessant maar zij hem niet altijd. Gelukkig start over een paar weken de basiscursus gehoorzaamheid en gaan we hopelijk heel veel leuke dingen leren.


Vorig blogbericht: Streken alom

Volgend blogbericht: Tandjes wisselen