Nest reünie

Gepost door Tamara

Ace heeft zijn broer en zusjes weer gezien. De fokker en alle nieuwe pupeigenaren waren heel nieuwsgierig en waren allen enthousiast over een “terugkomdag”. Het leek de fokker een leuk idee om dit op de show van de rasvereniging te doen, konden we gelijk allemaal meedoen in de Babyklasse. De pups worden dan echt beoordeeld en krijgen een heus keuringsrapport. Afgelopen zondag was het zover, Ace in de auto, richting midden Nederland en tijdens de reis speculerend over of hij zijn familie nu wel of niet nog zou herkennen. Ik gokte van niet, vriendlief dacht van wel. Wij vonden de ontmoeting in ieder geval een stuk spannender dan onze Ace. Op locatie aangekomen waren alle anderen al aanwezig en Ace begroette iedereen zoals hij ook zijn buurman dagelijks begroet: alsof ze elkaar in geen jaren gezien hebben. De andere pups waren net wat groter, net wat kleiner of net wat rustiger, net wat drukker of net wat smaller. Maar zeker niet breder, jeetje wat is Ace een tank vergeleken met de rest. We hebben hem natuurlijk ook geselecteerd op grof en groot en stevig maar dat verschil was nu al zichtbaar. De pups hebben het ontzettend leuk gehad. En wij als eigenaren ook, want de streken die ze hebben zijn in geuren en kleuren besproken, wat hebben we gelachen. Ik verdenk de pups ervan dat ze al in het nest afgesproken hebben wat ze allemaal van plan waren want wat een gelijkenissen. Naast het feit dat we veel prachtige verhalen verder waren is Ace ook nog eens tweede geworden van alle reuen in de babyklasse! Wat een superprestatie. Einde van de middag waren we, met rozet, oorkonde en beker, weer thuis. Ace had achterin de auto al luidkeels liggen snurken en zette dit thuis vol overgave voort. Met moeite moest ik hem overtuigen van het feit dat hij toch echt even moest opstaan voor een wandelingetje waarna meneer snel weer zijn favoriete plekje opzocht en zich nog eens opkrulde voor een vervolgsessie slapen.

Alle indrukken van de dag werden klaarblijkelijk verwerkt tijdens deze slaapsessies want het “dromen” waar we altijd zo om moeten lachen was in volle gang. Zachtjes piepend, jankend en ‘rennend’ beleefde hij in zijn slaap alle avonturen nog eens opnieuw. Daar kan ik eeuwig naar kijken.


Vorig blogbericht: De kilo's vliegen eraan

Volgend blogbericht: Alleen zijn