Sneeuwpret

Gepost door Tamara

Ieder jaar gaan vriendlief en ik met familie en vrienden op wintersport. Ace gaat altijd naar mijn ouders als wij weg moeten en zo ook in vakanties. Wegens omstandigheden kwam dit echter niet uit en besloten we Ace mee te nemen naar de sneeuw. Allerlei voorbereidingen getroffen, van het kopen van een reisbench (zijn eigen grote stalen bench past niet in de auto) tot de hoteleigenaar vragen of Ace zijn eten (vers vlees) bij hem in de diepvries mocht. Allemaal geen probleem gelukkig. Heel eerlijk gezegd zag ik er wel een beetje tegenop om een puber mee op reis te nemen. Hij luistert de laatste tijd lang niet altijd even goed en in zo’n hotel is het natuurlijk druk en er komen ongetwijfeld ook mensen die niet van honden houden. Verder zitten wij eigenlijk zelden op de kamer en meestal in de lobby bij de bar, daar is het altijd snikheet en Ace alleen op de kamer laten zag ik niet zo zitten als hij eerder die dag al een paar uur alleen had gezeten omdat wij skiën waren. Al met al: beren op de weg en beren in mijn hoofd.

De reis ging ongelofelijk voorspoedig, 9 uur in de auto en meneer heeft bijna alleen maar geslapen. Iedere 2 uur gestopt voor een plasje, benen strekken en water drinken en hup weer op pad. Enkel het laatste uurtje heeft hij wat ongeduldig zitten draaien en piepen maar hé, dan ben ik die reis zelf ook altijd spuugbeu.

Zijn eerste kennismaking met sneeuw was ronduit fantastisch en ontzettend lachwekkend. Hij ging tekeer als een ongeleid projectiel en wist werkelijk niet waar hij het zoeken moest. Van rennen tot springen tot graven en “diepsneeuwduiken”. Wat een genot om naar te kijken.

In het hotel en restaurants heeft hij perfect geluisterd, als hij moest liggen deed hij dat gewoon en hij was naar alle mensen even vriendelijk. Iedereen vond hem geweldig en aan knuffels heeft hij geen gebrek gehad. Er waren veel kinderen die hem heel leuk vonden en waar hij normaal druk en blij doet als er een kind op hem af komt bleef hij nu keurig zitten. Alleen op de kamer, enkele uurtjes per dag, ging ook super maar de grote vermoeidheid door al dat spelen en wandelen heeft daar zeker aan bijgedragen.

Uitlaten was 4x per dag feest, we hebben prachtige wandelingen gemaakt (met ontzettende spierpijn in de kuiten tot gevolg) en echt genoten. Tegen onze verwachting in waren er heel veel andere honden waarvan met enkelen hartstikke leuk gespeeld kon worden. Sneeuwballen vangen was het liefste wat hij deed en soms zakte hij in zijn enthousiasme zo diep in de sneeuw dat ik enkel zijn oren er bovenuit zag steken.

Ook de terugreis ging voorspoedig. Ondanks dat je met een hond een heel andere vakantie hebt, ik heb bijvoorbeeld bijna niet geskied en vooral veel gewandeld, was het heerlijk en zeker voor herhaling vatbaar. Ik had me nergens zorgen om hoeven maken, hij heeft zich geweldig gedragen en ik ben supertrots op onze kanjer!


Vorig blogbericht: Gekke gewoonten

Volgend blogbericht: De verveling slaat toe