Scherpe tandjes en flaporen

Gepost door Tamara

Onze Ace bijt, en hard! Niet gemeen of gewelddadig of agressief. Nee gewoon dat spelenderwijze puppybijten. In speeltjes, in schoenen, in handen en verder in alles wat hij op zijn pad tegen komt. Pech voor mij dat puppytandjes vlijmscherp zijn en onze Ace een beetje hardleers. Intussen weet meneer precies wat het woord “nee” betekend, of hij zin heeft om daar ook wat mee te doen hangt af van zijn bui. De ‘oostinidisch dove’ komt helaas bovengemiddeld vaak voor.

Wat betekent dat hij tijdens een speelkwartiertje in mijn vingers bijt, ik nee zeg, hij loslaat maar 1 seconde later alweer in mijn vingers hangt. Waarna het hele ritueel zich herhaalt. Goedbedoelde adviezen van omgeving en puppyklasdocent allemaal getest: negeren, kort aantikken in zijn flank, “psssstt” roepen, snel en kort in zijn nekvel pakken, stem verheffen, zijn wang tussen zijn tanden stoppen, een tik op zijn neus, vingers snel vervangen door speeltjes, je hand om zijn bek sluiten zoals moederhond dat doet en ga zo maar even door.

Zonder enig effect.. We hebben meerdere malen het punt bereikt waar ik meneer het liefst aan kop en kont optilde en niet zachtaardig in zijn bench bonjourde. Waar ik me dan altijd net op tijd bedacht dat dit niet opvoedkundig verantwoord is. Dus opnieuw consequent en consequent en consequent handelen. En zowaar, het bijten neemt intussen af en hij pakt veel makkelijker een speeltje als hij behoefte heeft aan een bijtsessie.

Zijn oren staan sinds deze week allebei overeind, hoe schattig dat ene hangende oortje ook was, hij lijkt veel meer op een echte herder nu ze allebei staan. Het was even afwachten hoe lang het zou duren, bij de ene herder is het slechts een kwestie van weken, bij de ander duurt het soms wel tot een half jaar en dan heb je ook nog eens degenen die om de haverklap terug gaan hangen en weer gaan staan. Ik hoop dat staande oren betekend dat ze ook beter werken. Ik vrees alleen dat dit mijn zoveelste illusie is.


Vorig blogbericht: De eerste keer puppyklas

Volgend blogbericht: 12 weken-enting