Wat een lol

Gepost door Tamara

Ik ben opgegroeid met bouviers en mechelse herders. Toen ik op mezelf ging wonen en wegens een fulltime baan en een appartement op 3 hoog geen hond meer om me heen had heb ik met name het ‘leven’ in huis wel gemist. Katten zijn toch anders dan honden en mijn paard is geen huisdier waar je lekker mee kunt knuffelen op de bank. Maar met de jaren trekt dat gemis weg en is het eigenlijk wel makkelijk dat je nergens rekening mee hoeft te houden. Toch kwam zo nu en dan en later steeds regelmatiger de wens een hond te nemen de kop op steken. Eenmaal de knoop doorgehakt merk je pas hoe heerlijk het is om een hond in huis te hebben en hoe erg je het eigenlijk onbewust gemist hebt. Ik werk nog steeds fulltime maar vriendlief werkt andere uren dan mij waardoor Ace eigenlijk nooit lang alleen is. Als we wel een keer beide overdag werken gaat Ace naar mijn ouders. Ik zou nooit meer zonder hond willen, ik geniet met volle teugen.

Een puppy is veel werk maar hij laat me echt ELKE DAG hardop lachen. Of hij nu iets stoms doet als in een sloot vallen of struikelen over een speeltje of juist iets liefs als zijn kop op mijn schoot leggen en heel theatraal kreunen en zuchten om aandacht. Of hij nu iets idioots doet als de gekke vijf minuten krijgen en alles omver lopen of dat hij met een andere hond samen een stok over het veld sleurt.

Laatst was ik met hem aan het knuffelen maar hij had er niet echt overtuigend plezier in, voor de grap zeg ik “je mag wel weglopen hoor als je het niet fijn vindt” waarna hij opstaat en ook daadwerkelijk wegloopt. Dat zijn momenten dat ik echt schaterlachend op de grond lig. Het is een heerlijk beest dat soms werkelijk lijkt te begrijpen wat ik allemaal tegen hem vertel.

Het puppy-achtige verdwijnt met de dag maar het werk dat ik aan hem heb wordt er niet minder op. Hij is steeds meer aan het puberen en is ondertussen verschrikkelijk sterk aan het worden. Hij wordt met de dag zwarter en mooier en lijkt echt al een stoere herder. Mensen die niet van herders houden gaan op straat met een boog om hem heen lopen en mensen met kleine hondjes zie ik zenuwachtig worden als ze me zien aankomen. Gelukkig zit er geen kwaad in en wil hij alleen maar veel knuffelen en spelen met iedereen. Met kleine hondjes pas ik wel wat meer op en ik merk zelf dat ik hem makkelijker aanlijn, hij is wel lief maar ook erg lomp en kan zijn eigen krachten nog niet echt inschatten en doseren. Het is net een baby in een grote-hondenlichaam.  


Vorig blogbericht: Verzameling tanden en kiezen

Volgend blogbericht: Opleiding tot speurhond